วันนี้ชื่อเอนทรี่ออกแนวไฮโซมั่ก! ราวกับเทพนิยายกันเลยทีเดียว..

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์มาลงไดอารี่แสนหวานของโฮโซมิที่ไปบอกไว้ในแฟนไซต์ได้แล้วแหละ โฮ่ๆๆๆ ยาวมั่กๆค่ะขอบอก แล้วดิชั้นก็เหนื่อยมั่กด้วยค่ะ ไปอ่านเลยเนาะ?



รอคอยกันต่อไป!!


โอ๊ทสสสสสสส์!!! การบันทึกเสียงเสร็จแล้วครับ!! เพราะว่าได้นอนน้อยกว่า 4 ชั่วโมง ในสามวันที่ผ่านมา การมองเห็นก็เลยค่อนข้างจะเบลอๆ เพราะการบันทึกเสียงครั้งสุดท้ายนั้นเริ่มตั้งแต่ตอนทุ่มตรงของเมื่อคืนวานนี้ จนถึงตีห้าของเช้าวันนี้ ทันทีที่ออกจากสตูดิโอ ผมก็ตรงไปที่ Yokohama Blitz เลย นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่เรียกว่า 「即出演」 ...................ข้ามล่ะเน่อ


ในช่วงเวลาของการทำอัลบั้มนั้นน่ากังวลใจมากๆ แต่ผลสำเร็จกลับกันโดยสิ้นเชิงเลย ยังไงก็ตามเวลาที่ได้ร้องเพลง ผมเอาจริงเอาจัง และเพราะมีสิ่งที่ผมรัก ถ้าผมอยากจะมีและเป็นในทั้งสองอย่างนั้น ผมก็จะร้องเพลงและมันทำให้ผมมีความสุข.................................ข้ามล่ะเน่อ


บอกตรงๆเลยว่าความทรงจำเรื่องไลฟ์ของวันนี้ -ไม่มีอะไรเลยจริงๆ- ต้องพูดว่า ผมไม่ได้จดจำอะไรไม่ได้เลยมากกว่าน่ะนะ พอรู้ตัวอีกทีก็มานอนหลับอยู่ตรงโซฟาในห้องแต่งตัวซะแล้วล่ะครับ ผมเพียงแค่คิดออกว่า "นี่คือโชว์ในตารางทัวร์สินะ..." แล้วก็รู้สึกดีใจแบบแปลกๆจากเดิมหน่อย คงจะดีอะนะถ้าทุกคนจะรู้สึกดีใจด้วยเหมือนกันไม่ว่าจะยังไง


หลังจากนี้จะเป็นการเขียนถึงบางงานที่เสร็จไปแล้ว น้ำก็ได้อาบแล้วและก็ได้นอนด้วยล่ะวันนี้ ผมได้นอนหลับแบบปราศจากการคิดถึงอะไรทั้งสิ้นเป็นครั้งแรกในรอบครึ่งปีเลยล่ะครับ

ก่อนหน้านั้น

นอกจากวันวางแผงแล้วน่ะ การบันทึกเสียงครั้งนี้เองก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้วก่อนที่จะประกาศวันวางแผงด้วย ตารางงานซึ่งได้ออกมาในเดือนกันยายน ได้ถูกยืดเวลาออกไปเป็นเดือนตุลาคม และเลื่อนออกไปอีกเป็นเดือนพฤศจิกายน มันเป็นการเริ่มต้นที่ยาวนะ เมื่อตอนที่การทำ Space Sonic ได้เริ่มต้นทั้งการคิดแล้วก็ทำให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างนั้น มีการวางฐานเอาไว้ถึง 13 เดือน แม้ว่าจะตัดช่วงเวลาที่วุ่นๆอยู่กับการทัวร์ออกไป แต่เพลงที่ออกมาก็ถูกทำอย่างตั้งใจไปน้อยกว่าเวลา 9 เดือนซะอีก

มีรังสีความกังวลใจของหลายๆคนแผ่ออกมา และทำให้พวกเค้าเสียใจหรืออาจจะรู้สึกขุ่นเคืองกับความมีอีโก้สูงของคนแต่งเพลงอย่างผม เพราะงั้นต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ

ไม่ว่าจะเป็นการทำด้วยวิธีไหน หรือใครก็ตามที่กลายมาเป็นฝ่ายตรงข้ามกัน สิ่งที่ทำออกมาก็จะเป็นความเชื่อมั่นที่ไม่ใช่ 100% นี่คือสัญญาที่เราตกลงกันเอาไว้ตอนที่ทำ CD แผ่นแรกและมีสตรีทไลฟ์ทัวร์ญี่ปุ่น แล้วสัญญานี้ก็เอามาใช้ปกป้องช่วงเวลาครั้งนี้เอาไว้ด้วย การที่ผู้คนที่เดินอยู่ตามถนนนั้นไม่ได้เรียกร้องต้องการหรือรู้จักเราหรือว่าเคยดูไลฟ์มาก่อน ตอนที่พ่อของผมออกมาจากโรงแรมแล้วมองหา CD แล้วก็ซื้อไป 1 แผ่น ผมนั้นก็มีความรู้สึกว่า นี่มันสุดยอดไปเลย

ดังนั้นการที่พูดว่า "ทำให้เสร็จได้แน่นอน" คนที่พูดแบบนั้นก็จะไม่มีทั้งข้อแก้ตัวหรือความฉุนเฉียวเลยสินะ ถ้าเกิดว่ามีคนแปลกๆอย่างนี้ร่วมงานกับเราล่ะก็ ผมก็คงจะต้องการความช่วยเหลือจากเค้าจากนี้ไปอย่างแน่นอน


การรับสมัครดีไซน์เนอร์นั้นได้รับผลงานจากคนเยอะมากจริงๆเลยครับ ทั้งมือโปรและมือสมัครเล่น จะอายุน้อย-เยอะ แล้วก็หญิงหรือชาย นั้น เป็นความสามารถที่สุดยอดกันทั้งนั้นก็ได้มาถึงผมแล้วนะครับ แน่นอนว่าทั้งหมดนั้นได้ผ่านสายตาผมแล้วด้วย มีหลายคนเลยที่ผมอยากจะไปพบรวมทั้งคนที่ยังไม่ต้องการความผลงานของเค้าในเวลานี้ด้วยน่ะ ขอขอบคุณมากๆเลยนะครับ


ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณ KETSU ด้วยสำหรับเป็นผู้อำนวยการให้, ทุกๆคนที่เป็นสต๊าฟในสตูดิโอที่ยอมให้กับผม ขอบคุณนะ, ขอบคุณนิชิซังที่ไม่ถือสาผมที่เจ้ากี้เจ้าการอย่างไม่มีเหตุผลว่า "นี่มันไม่เห็นจะเหมือนกับที่สั่งเลยนี่" และก็เพื่อนที่แสนดีผู้ซึ่งคอยฟังเสียงคร่ำครวญของผมเสมอ คุโร่จัง โฮริเอะซัง ขอบคุณครับ นายน่ะทำให้ไลฟ์ของเรานั้นดีเยี่ยมอยู่เสมอ ขอบคุณนะ และในเวลาที่ผมรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว หรือว่าเหมือนจะตายได้อยู่แล้วนั้น เมลล์ของนายที่ส่งมาให้ทุกๆเช้า ช่วยเยียวยาผมได้อย่างดีมาตลอด

แล้วที่จะลืมไปไม่ได้ก็คือคนที่คอยอยู่ด้วยกันเสมอ ทั้งเวลาที่หัวเราะหรือร้องไห้ โดยเฉพาะตอนที่ผมทำนิสัยแย่ๆ ในช่วงเวลาที่เชื่อมั่นในการครุ่นคิดของตัวเองอยู่คนเดียว จนกลายเป็นคนหัวรั้นแล้วก็มีถกเถียงกัน ทั้งยูอิจิ, อูบุ, ทากาฮาชิ, อิชิทานิ ขอบคุณครับ


และสุดท้าย

ผมไม่เชื่อว่าพรุ่งนี้ผมจะเลิกรู้สึกผิดแม้ว่าผมจะกำลังละเลียดกินกาแฟช้าๆหรือเดินอ้อยอิ่งอยู่ในคอนวิเนี่ยนก็ตาม มันกลับกลายเป็นว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เราตั้งใจไว้แต่แรก แต่ในส่วนนั้นก็เป็นข้อดีที่เด่นชัดของอัลบั้มนี้ ส่วนที่เหลือก็ยังเป็นเพียงความหวังที่อยู่ลึกๆในใจ เพราะว่ายังคงมีอุปสรรคและความกังวลใจที่รออยู่ข้างหน้าอีกมาก いつもありがとね。




ฮู่วววววว...วววว เสร็จล่ะ!

เหนื่อยจริงๆ ปกติแล้วถ้าเจอายาวขนาดจะไม่อ่านหมด แต่นี่ก็..นะ อ่านซะหน่อยนึง โดยเฉพาะอีตรงที่พูดว่า ..และในเวลาที่ผมรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว หรือว่าเหมือนจะตายได้อยู่แล้วนั้น เมลล์ของนายที่ส่งมาให้ทุกๆเช้า ช่วยเยียวยาผมได้อย่างดีมาตลอด.. (ต้องสีชมพูด้วย?)วู้ววว จะหวานไปถึงไหนจ๊ะ? ระวังโกโต้ตามมาเอาถาดตบหัวน๊า


อื่มมม.. ยังไม่ได้ไปอัพเดทแฟนไซต์ที่ไม่มีใครเหลียวแลเลยนิหว่า.. โฮโซมิอินเตอร์วิวเยอะแยะเต็มไปหมด 90%ของหนังสือล๊อตหน้า(เดือน10-12) มีสมาชิกอินเตอร์วิวแค่ 2 เล่มเองมัง? หุ่ยย...

อ๊ะ! เกือบลืมซะสนิท วันนี้มี RIOT ON THE RADIO ที่น่าฟังเป็นอย่างยิ่ง! เพราะว่าอะไรน่ะรึ???



Alister น่ะเซ๋...(เอ่อ คุณนักร้องนำชื่อไรอะลืม)

วิ้วๆๆๆๆ เราจะได้ฟังเปิ้ลพูดอังกฤษอีกแล้วว ดีใจว่ะ ถ้าอีตานั่นไม่ไปฝึกญี่ปุ่นมาอะนะ ฮ่าๆๆๆ วี้ดดดดด.... จะตื่นมาริพอย่างด่วนเลย กรี๊ดดดๆๆๆ